Recensie: Tiffany Dop

Griffeljury 2010 , Grffeljury 2010. oktober 2010

"Ik was dertien en wilde een baby, (...) Ik wilde een kindje omdat ik een nieuwe Tiffany Dop ging worden. Lief, zorgzaam en geduldig". Op droge, rake toon met een grimmige onderklank vertelt Veldkamp een hilarisch verhaal over een meisje uit een achterstandsmilieu. Tiffany is een ontwapend kind dat verslag doet van haar rotleven en snakt naar liefde. Door een baby hoopt ze zichzelf te veranderen. Net op tijd ontdekt ze dat verandering niet van buiten, maar van binnenuit komt. Daar heeft ze geen soavrije seksmachine of melkflesjes voor nodig - alleen moed. En daar zit Tiffany tjokvol mee, want flauw is ze absoluut niet.

"Tiffany Dop, bats veur de kop" is haar bijnaam. Dit boek gaat niet alleen over de taaie strijd van een eenzaam meisje dat zich probeert te ontworstelen aan haar kansarme milieu, ook over taal. Over de schoonheid en onnavolgbaarheid van het Groningse dialect, over hoe je aan woorden een identiteit kunt ontlenen. Tegelijkertijd is het een verhaal over het belang van vriendschap en menselijke betrokkenheid, een jeugdroman met messcherpe randjes waarin vaart en de spanning - gaat ze het wel of niet doen? - mooi worden opgebouwd. Veldkamps korte zinnen en zijn sterke dialogen zetten Tiffany heel overtuigend neer. Zijn relativerende blik en cynische toon zorgen voor een humoristische sfeer, die de problematische, tragische gezinssituatie verteerbaar maakt.

Tiffany Dop laat je lachen en huilen tegelijk. Het is een bijzonder gaaf en origineel verhaal van een schrijver die al eerder beweest dat hij zo behendig kan manoeuvreren tussen humor en triestheid.

website door aardworm.com